EEN BEWOGEN WEEK

Het begon zondag met een gezellig feestje wat we hadden bij vrienden! Dit keer hoefde we niets mee te nemen .. hapjes en drankjes werd voor gezorgd .. WOW .. en wat voor hapjes .. ze hadden een cateraar ingehuurd en we werden de hele avond verwend met allerlei lekkers .. dat was weer eens wat anders.

Toen we thuis kwamen kregen we minder leuk bericht:
Laura MacIsaac een vriendin van Chantal was die avond overleden na een kijk operatie. Ze had al geruime tijd gezondheids problemen maar dit was geheel onverwachts ..
19 jaar oud en beide ouders leraar hier in het dorp dus je kunt je ongeveer voorstellen wat de impact was hier.
Het heeft ons zo'n beetje de hele week bezig gehouden.
Haar moeder was twee jaar geleden de lerares van Robin en ze wonen hier een paar huizen verderop en met een dochter die even oud is .. doet je dat heel wat.

Peter kreeg vervolgens de dag erna te horen dat de baan waar hij voor gesolliciteerd had en voor 2 gesprekken was geweest niet had gekregen. Hij was vrij optimistisch geweest maar helaas ..

Ik heb me vervolgens op de oude slaapkamer van Robin gestort die nog steeds geverfd moest worden; dus die is helemaal klaar voor als Chantal straks thuis komt.

Vandaag zijn we naar de begrafenis geweest. Het was erg indrukwekkend; het was zoo druk dat we niet de kerk inkonden en er waren buiten speakers geplaatst zodat we toch de dienst mee konden luisteren.
Het was de eerste begrafenis waar ik naartoe ben geweest hier in Canada en het gaat er toch wel heel anders aantoe dan in Nederland (wellicht scheelt het natuurlijk ook van begrafenis tot begrafenis)
Ik vond het heel kil en heel erg jammer dat de aandacht niet veel meer naar Laura was.
Terry Doucette (direkteur van de High School) was eigenlijk de enige die een hele mooie speech hield over Laura die het moeilijk maakte om je ogen droog te houden.
De rest was een hoop gewauwel van de priester.

Het was een gure koude ochtend maar op een gegeven moment kwam ineens heel heel lichtjes de zon door; het was een opvallend verschijnsel!

Maar ik kan je zeggen toen de ouders aan het eind van de dienst naar buiten kwamen met haar broer die het kistje met haar as vasthield (blijkbaar was ze 2 dagen geleden al gecremeerd)er werkelijk niemand meer was die niet stond te huilen ..
Wat een ongelooflijk verdriet is het toch als je als ouders een kind moet verliezen...
Het was vreselijk emotioneel en als je dan thuis komt wil je het liefst je kinderen vasthouden en niet meer loslaten.

We kijken vreselijk uit naar volgende week zaterdag om Chantal weer hier te hebben ..
We miss you girl!

Alle sneeuw is ondertussen alweer verdwenen en de temperatuur is weer ver boven nul; niets zo veranderlijk als het weer in Nova Scotia.

Waarschijnlijk een beetje onsamenhangend verhaal geworden; maar het is moeilijk om dit soort dingen onder woorden te brengen.

Geen fotos dit keer!